Ég heiti Hulda Rún og er 35 ára Reykjavíkurmær.  Ég er hrútur í vestrænni stjörnuspeki og vatns uxi í kínversku tímatali. Ég hef búið mestan part ævi minnar í Breiðholtinu en komið við á öðrum stöðum, s.s. í Vogahverfinu, Grafarvoginum og í Hafnarfirði en er komin aftur í Breiðholtið og er í Hólunum sem er mjög fínt. Foreldrar mínir heita Reynir og Arndís og búa í Grafarvoginum. Ég á tvö systkini sem heita Sigrún og Halldór þau eru 12 og 11 árum eldri en ég. Systir mín býr í Laugarási í Biskupstungum og ræktar lífræntræktaðar kryddjurtir með bónda sínum Ingólfi, hún er einnig lærður Leikskólakennari og eiga þau 3 börn. Bróðir minn býr hér í bænum og er tölvunarfræðingur, hann býr með konu sinni Maríu í Ártúninu og eiga þau 2 börn. Það er nú þó varla hægt að kalla systkinabörn mín börn lengur,  því þau eru meira og minna orðin fullorðin.

Ég er lærður leikskólakennari og hef unnið á leikskólum í 13 ár og fór einnig í Viðskipta og tölvunám þar sem ég lærði almennt skrifstofunám.
Ég er, eftir mikil og alvarleg veikindi, skráð núna sem öryrki. 
 

      

Ég á yndislega dóttur sem heitir Arndís Nína og er hún 10 ára! Hún er stóra ástin í lífi mínu og er fallegust í öllum heiminum!  Arndís er í Hólabrekkuskóla, hún æfði skauta í þrjú ár, byrjaði að læra á klarinett nú í haust eftir að vera búin að vera tvö ár í blokkflautu námi. Þar sem skautarnir voru ekki alveg að "gera sig" (og eru ákveðnar ástæður fyrir því), þá langar hana að fara að æfa fótbolta. Henni gengur mjög vel í öllu sem hún tekur sér fyrir hendur. Hún er lífsglöð, falleg, brosmild, húmoristi, klár, orku mikil, sönn, trú og lang best af öllum.

Símon

Ég á einnig einn kött og einn hund. Bestasti kisinn minn heitir Símon "límonaði sæti súkkulaði karl" hann er 5 ára og er prinsinn á heimilinu. Símon er í sérstöku uppáhaldi hjá mér, hann er góður og blíður og heldur að hann sé hundur. Hann kemur þegar ég kalla á hann með nafni og hann hleypur á eftir dóti sem er hennt og kemur með það til baka og bíður eftir að því verði hennt aftur, svona alveg eins og hundur. Þannig að ég á sem sagt kött sem heldur að hann sé hundur og þegar að alvöru voffinn minn hún Perla fær að fara út, þá fer Símon líka út og þegar hann er tilbúinn að koma inn, þá togar hann sig upp á garðdyrnar og horfir með stórum augum inn um gluggann og bíður eftir að fyrir honum sé opnað Sem sagt algjör hefðar köttur

  Perla       
 
Síðan er það hún Perla okkar, sem við Arndís vorum svo heppnar að eignast í júní 2007. Hún er 7 ára gömul og helsta ástæðan fyrir því að ég lét verða að því að fá mér hund, er sú að dóttir mín er með nokkuð sem kallast "aðskilnaðar kvíða röskun" , já ég veit, þetta er frekar þungt í vöfum og erfitt að skilja. En blessuð dýrin geta oft hjálpað okkur mannfólkinu með hina og þessa hluti og hún Perla Skerla, hefur sko næstum sigrað heiminn, því svo mikið hefur hún hjálpað dóttur minni í hennar veikindum. Einnig hefur hún brætt hjarta  flestra sem henni hafa kynnst og er hún vinsæl í matarboðum hjá hinum og þessum í fjölskyldunni, þar sem að henni eru réttar hinar ýmsu kræsinga og auðvitað bein hér og þar.

Hvað sem gerist í framtíðinni þá er ég mjög ánægð með þær framfarir sem orðið hafa á heilsu minni síðan í vor, eftir að hafa orðið mjög alvarlega veik. Ég hef verið að hugsa um að læra að  verða félagsráðgjafi eða læra sálfræði, en það er bara allt í vinnslu í hausnum á mér og ekki verður tekin ákvörðun um það í dag. Ég hef undanfarnar vikur verið í þjálfun á Reykjalundi og smátt og smátt vinnast  hinir  ýmsu  persónulegu  sigrar,  sem leiða til betri heilsu í framtíðinni

Fleira dettur mér ekki í hug í bili, en ef eitthvað poppar upp í kollinn á mér til að bæta við þá verður það fært hér inn við fyrsta tækifæri.

Hafið endilega samband ef einhverjar spurningar vakna

                                                                               Kveðja

                                                                                    Hulda Rún

                                                                                     hrmr73@hotmail.com